Διάσκεψη των Πρέσβεων 2018 : Αποσπάσματα της ομιλίας του Emmanuel Macron [fr]

Η φετινή Διάσκεψη των Πρέσβεων έλαβε χώρα 27 με 29 Αυγούστου στο Παρίσι γύρω από το θέμα : « Συμμαχίες, αξίες και συμφέροντα στον σύγχρονο κόσμο ».

#ConfAmbass

Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. Emmanuel Macron άνοιξε τις εργασίες της φετινής Διάσκεψης των Πρέσβεων με μια ομιλία στην οποία παρουσίασε τους άξονες της εξωτερικής του πολιτικής, έναν χρόνο μετά την εκλογή του.

Αποσπάσματα από την ομιλία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας κ.Emmanuel Macron

(…)
«Προχωρούμε μπροστά σε ένα περιβάλλον που πρέπει να προσεγγίσουμε με ηρεμία και διαύγεια πνεύματος. Ηρεμία, γιατί το ζητούμενο δεν είναι η αλλαγή στρατηγικής σε περίπτωση επέλευσης κάποιου απρόβλεπτου εξωτερικού γεγονότος. Διαύγεια πνεύματος, γιατί δεν πρέπει επίσης να υποτιμούμε τις παγκόσμιες κρίσεις. Όμως, τι συνέβη κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε;

Η Γαλλία επιβεβαίωσε εκ νέου την ευρωπαϊκή βούλησή της, το όραμά της, το σχέδιό της. Η Γαλλία πρότεινε μιαν Ευρώπη που προστατεύει, περισσότερο κυρίαρχη, ενωμένη και δημοκρατική. Όμως, παράλληλα, αυξήθηκαν οι ακραίες πολιτικές και ο εθνικισμός ξύπνησε και πάλι. Είναι αυτός λόγος για να τα εγκαταλείψουμε; Σίγουρα όχι. Είναι αυτός λόγος για να πούμε ότι κάναμε λάθος ; Ακριβώς το αντίθετο. Πληρώνουμε τώρα μιαν Ευρώπη που επί πολλές δεκαετίες, πρέπει να το δούμε κατάματα, υπήρξε μερικές φορές άχρωμη, αποδυναμωμένη, που ίσως δεν παρείχε πάντοτε επαρκείς προτάσεις. Πρέπει στην πραγματικότητα να διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας. Θα επανέλθω σε αυτό.

Η Γαλλία υπήρξε επίσης υπέρμαχη ενός ισχυρού πολυμερούς συστήματος. Όμως, το πολυμερές σύστημα που κληρονομήσαμε από τον προηγούμενο αιώνα τίθεται υπό αμφισβήτηση από μείζονες παράγοντες και αυταρχικές δυνάμεις που μερικές φορές γοητεύουν όλο και περισσότερο. Πρέπει να καταθέσουμε τα όπλα; Αποτελεί ευθύνη της Γαλλίας εάν κάποια χώρα επιλέγει τον τάδε τρόπο αντίδρασης ή εάν μια άλλη κυρίαρχη δύναμη αποφασίζει διαφορετικά από τον τρόπο που σκεπτόμαστε εμείς; Η ευθύνη της Γαλλίας είναι να ακουστεί η φωνή της, η προάσπιση των συμφερόντων της. Και όχι να αποτελεί υποκατάστατο της γνώμης των άλλων. Εάν λοιπόν επιθυμούμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις σύγχρονες προκλήσεις πρέπει να αναλάβουμε νέες πρωτοβουλίες, να οικοδομήσουμε νέες συμμαχίες, να οδηγήσουμε τις συζητήσεις στο σωστό επίπεδο, και το σωστό επίπεδο είναι εκείνο μιας πολιτισμένης συζήτησης για τις αξίες μας και την προάσπιση των συμφερόντων μας.
(…)
Το να μιλάμε για την ασφάλειά μας ισοδυναμεί με το να μιλάμε για την ασφάλεια της Ευρώπης έναντι των εξωτερικών κινδύνων.
Στο πλαίσιο αυτό, κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, σημειώσαμε τεράστια πρόοδο σε σχέση με τα τελευταία εξήντα χρόνια. Η ενίσχυση της κοινής αμυντικής μας πολιτικής από το καλοκαίρι του 2017, η δημιουργία ενός ταμείου άμυνας για την χρηματοδότηση συγκεκριμένων πρωτοβουλιών, η σύναψη δύο στρατηγικών συμφωνιών για άρματα μάχης και μαχητικά αεροσκάφη μεταξύ της Γερμανίας και της Γαλλίας, η σύναψη με οκτώ άλλα Κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Παρέμβασης που είχα προτείνει τον Σεπτέμβριο του 2017 για την προώθηση του πνεύματος άμυνας μεταξύ των Ευρωπαίων, αποτελούν καταγραφείσα και άνευ προηγουμένου πρόοδο. Ποτέ μέχρι σήμερα η Ευρώπη δεν είχε προχωρήσει τόσο γοργά στον τομέα της άμυνας.
(...)
Η Γαλλία είναι έτοιμη να εισέλθει σε μια συγκεκριμένη συζήτηση μεταξύ των ευρωπαϊκών Κρατών όσον αφορά τη φύση των αμοιβαίων δεσμών αλληλεγγύης και κοινής άμυνας που περιλαμβάνουν οι δεσμεύσεις μας σύμφωνα με την Συνθήκη. Η Γαλλία δεν μπορεί να εναποθέτει πλέον την ασφάλειά της αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εναπόκειται σε εμάς σήμερα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να εγγυηθούμε την ασφάλεια και κατά συνέπεια την ευρωπαϊκή κυριαρχία.
Οφείλουμε να αντλήσουμε τα διδάγματα του τέλους του ψυχρού πολέμου. Μερικές συμμαχίες εξακολουθούν σήμερα να έχουν σημασία, όμως μερικές φορές, οι ισορροπίες, οι αυτοματισμοί πάνω στους οποίους βασίστηκαν, πρέπει να επανεξεταστούν. Και αυτό προϋποθέτει ότι και η Ευρώπη επίσης πρέπει να λάβει υπόψη της αυτές τις συνέπειες. Αυτή η ενισχυμένη αλληλεγγύη συνεπάγεται την επανεξέταση της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής άμυνας και ασφάλειας. Αφενός, δρομολογώντας έναν ανανεωμένο διάλογο για την ασφάλεια του κυβερνοχώρου, τα χημικά όπλα, τα συμβατικά όπλα, τις εδαφικές συγκρούσεις, την διαστημική ασφάλεια ή ακόμα την προστασία των πολικών περιοχών κυρίως με την Ρωσία.
(…)
Η Αφρική είναι βεβαίως επίσης και μεσογειακός μας γείτονας (…). Ανακοίνωσα στις αρχές του έτους στην Τύνιδα την διοργάνωση μιας Διάσκεψης των δύο ακτών της Μεσογείου, που θα οικοδομηθεί στη βάση ενός διαλόγου 5+5 αλλά με λιγότερους αποκλεισμούς και με μεγάλη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Δέκα χρόνια μετά την Ένωση για τη Μεσόγειο, πρέπει να ξαναβρούμε τον μίτο μιας διαφορετικής μεσογειακής πολιτικής αντλώντας όλα τα διδάγματα εκείνων που πετύχαμε και εκείνων που μερικές φορές δεν καταφέραμε να επιτύχουμε εμπλέκοντας όλες τις κοινωνίες των πολιτών, βασιζόμενοι όμως σε μια μεσογειακή πολιτική χωρίς αποκλεισμούς, κάτι που αδιαμφισβήτητα αποτελεί μια από τις προϋποθέσεις για την επανασταθεροποίηση του Μαγκρέμπ. Μιλώντας για νεολαία, για κινητικότητα, για ενέργεια, για πανεπιστημιακές ανταλλαγές, η πολιτική αυτή είναι απαραίτητη και τους επόμενους μήνες θα προετοιμάσουμε την Διάσκεψη αυτή που θα λάβει χώρα στη Μασσαλία στις αρχές του θέρους 2019.
(…)
[όσον αφορά την ευρωπαϊκή προοπτική] : Εδώ και έναν χρόνο προτείναμε, προοδεύσαμε, αναπτύξαμε συμμαχίες. Στην ομιλία μου στην Σορβόννη τον περασμένο Σεπτέμβριο πρότεινα ένα συνολικό, φιλόδοξο όραμα για μια Ευρώπη περισσότερο κυρίαρχη, περισσότερο ενωμένη, περισσότερο δημοκρατική. Προς αυτήν την κατεύθυνση έχουμε ήδη τα πρώτα αποτελέσματα στον τομέα της άμυνας – τα ανέφερα παραπάνω-, στον τομέα των αποσπασμένων εργαζόμενων, της κοινωνικής και φορολογικής σύγκλισης, της εμπορικής πολιτικής. Τους επόμενους μήνες θα συνεχίσουμε τις εργασίες στον τομέα της μετανάστευσης και του ψηφιακού τομέα.
(…)
Σας το λέω σήμερα με σοβαρότητα και ταπεινότητα : αυτός ο ευρωπαϊκός αγώνας μόλις ξεκίνησε. Θα είναι μακρύς, θα είναι δύσκολος. Θα είναι στο επίκεντρο της δράσης της Γαλλίας καθόλη τη διάρκεια της θητείας μου και κυρίως την χρονιά που έρχεται, γιατί βρισκόμαστε εν μέσω μιας ευρωπαϊκής κρίσης.
Παντού στην Ευρώπη, οι αμφιβολίες είναι παρούσες. Το Brexit είναι ένα σύμπτωμα αυτής της κρίσης. Η αύξηση των ακραίων πολιτικών αποτελεί σχεδόν γενικό κανόνα και η Γαλλία αποτελεί χαρακτηριστική εξαίρεση. Οι διχασμοί μεταξύ του Βορρά και του Νότου σε οικονομικό επίπεδο, μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης στα μεταναστευτικά ζητήματα συνεχίζουν ακόμα πολύ συχνά να κατακερματίζουν την Ευρωπαϊκή μας Ένωση και βιώνουμε σήμερα μια πολιτική κρίση σε θέματα μετανάστευσης την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Ποια είναι η λύση λοιπόν σε όλα αυτά,; Να μην παραιτηθούμε καθόλου από την φιλοδοξία που εκφράσαμε πριν από έναν χρόνο. Καθόλου. Αντίθετα, να δώσουμε μεγαλύτερη σαφήνεια και να αναπτύξουμε μερικές πτυχές που επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας. Κατ΄αρχάς, για ποιάν Ευρώπη μιλάμε; (…) Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν γράφεται σε οιαδήποτε στιγμή και οι αλλαγές της περιμέτρου της δεν αποτελούν ούτε ένα δράμα ούτε απαραίτητα μια κίνηση που θα έπρεπε να υποστούμε. Υπάρχει βεβαίως κατ΄αρχάς το Brexit αλλά εφιστώ τη συλλογική προσοχή : δεν υπάρχει αλήθεια κάτι το παράλογο σε μιαν Ευρωπαϊκή Ένωση που σήμερα θα αφιερώσει τεράστια ενέργεια στη συζήτηση για το Brexit και, ταυτόχρονα, θα ήθελε να συζητήσει και την αρχή της διαπραγμάτευσης ένταξης της Αλβανίας ή μιας άλλης χώρας των Δυτικών Βαλκανίων; Όλες αυτές οι χώρες έχουν κάποια σχέση με την ιστορία μας και την στρατηγική μας αλλά σκεπτόμαστε όμως ορθά, μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι από την πορεία των γεγονότων; Πιστεύουμε πραγματικά ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις; Αναρωτιόμαστε, όταν τα πράγματα πάνε όπως πάνε, όταν πρόκειται για την περίμετρο της Ευρώπης, εάν αυτή είναι η Ευρώπη που θέλουμε; Προφανώς όχι.
(…)
Την ίδια απαίτηση έχω και για τα σύνορά μας, ανέφερα ήδη την περίπτωση της Ρωσίας, το πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας και άμυνας, αλλά δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε μια διαρκή και βιώσιμη Ευρώπη χωρίς να σκεφτούμε τη σχέση μας με την Ρωσία και την Τουρκία. Να την σκεφτούμε χωρίς εξωραϊσμούς και χωρίς να είμαστε αφελείς. Και στο σημείο αυτό, πιστεύουμε σήμερα ότι σκεφτόμαστε με σαφή και ειλικρινή τρόπο ότι μπορούμε να συνεχίσουμε μια διαπραγμάτευση προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Τουρκίας, όταν το σχέδιο, που επιβεβαιώνεται καθημερινά, του τούρκου προέδρου με τον οποίον είχα μια άνευ προηγουμένου σειρά επαφών εδώ και λίγο περισσότερο από έναν χρόνο, είναι ένα πανισλαμικό σχέδιο το οποίο παρουσιάζεται σε τακτική βάση ως αντιευρωπαϊκό, του οποίου τα μέτρα που προβλέπει μάλλον αντιβαίνουν στις αξίες μας ; Βεβαίως και όχι. Και εδώ πάλι πρέπει να ξεφύγουμε από την υποκρισία για να μπορέσουμε να βρούμε μια λύση πιο αποτελεσματική, με μεγαλύτερη συνοχή για εμάς. Πρέπει συνεπώς να οικοδομήσουμε μια στρατηγική εταιρική σχέση που δεν είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά μια στρατηγική εταιρική σχέση με την Ρωσία και την Τουρκία, γιατί πρόκειται για δύο σημαντικές δυνάμεις για την συλλογική μας ασφάλεια, γιατί πρέπει να τις συνδέσουμε με την Ευρώπη, γιατί η ιστορία αυτών των λαών γράφτηκε μαζί με την Ευρώπη και γιατί πρέπει μαζί να οικοδομήσουμε το μέλλον μας.
(…)
Στη συνέχεια πρέπει να αποδεχθούμε, να παραδεχθούμε ότι η αυτή η Ευρώπη θα είναι μια Ευρώπη πολλών κύκλων, γιατί αυτό συμβαίνει ήδη και άρα πρέπει να δεχθούμε την ύπαρξη μιας Ευρώπης που ίσως ξεπερνά τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Συμβούλιο της Ευρώπης όντας εξάλλου αυτή η μεγαλύτερη βάση που στηρίζεται στις αξίες μας και που μερικές φορές τίθενται υπό αμφισβήτηση ακόμα και εντός της Ένωσης. Άρα υπάρχει λοιπόν θέση για μια μεγαλύτερη Ευρώπη, θέση για μια κοινή αγορά και μέσα σε αυτήν θέση για ενισχυμένες συνεργασίες, για βαθύτερη ολοκλήρωση. Και αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας τόλμης και την επανεξέταση από όλα τα μέρη κάποιων θεμάτων-ταμπού, ταμπού περί μεταφοράς από την μια όχθη του Ρήνου, ταμπού αλλαγής συνθήκης από την άλλη όχθη του Ρήνου. Και στο ζήτημα αυτό, η αντίληψη που έχει η Γαλλία σήμερα, εκείνη που θα στηρίξουμε στο πλαίσιο των επερχόμενων εξελίξεων, προϋποθέτει μιαν επανεξέταση των Συνθηκών που αφορούν την μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εκείνη της ευρωζώνης, την επιθυμώ και επιθυμώ να μπορέσουμε να την οικοδομήσουμε στη βάση των δημοκρατικών διαβουλεύσεων που διεξάγονται, στη βάση των αποτελεσμάτων των επερχόμενων ευρωπαϊκών εκλογών και ενός διακυβερνητικού έργου που θα απαιτηθεί να γίνει κατά τα επόμενα εξάμηνα. Γιατί χρειάζεται να συλλογιστούμε εκ νέου την συλλογική μας οργάνωση, χρειαζόμαστε μιαν αποτελεσματικότερη και λιγότερο πολυάριθμη Επιτροπή και χρειάζεται να προσεγγίσουμε εκ νέου τους στρατηγικούς άξονες αυτής της Ευρώπης.

Εν κατακλείδι, θα δοκιμασθούμε και δοκιμαζόμαστε σήμερα συλλογικά όσον αφορά την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων που ανέφερα παραπάνω. Και δεν έχουμε παρά μόνον μια αξιόπιστη ευρωπαϊκή απάντηση : εκείνη της στρατηγικής μας αυτονομίας. Το ζήτημα δεν είναι αν καταφέρνουμε να πείθουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πρόκειται για έναν μεγάλο λαό και μια μεγάλη χώρα, το ζήτημα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μας βλέπουν σαν μια δύναμη με στρατηγική αυτονομία, αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα που τίθεται για την Ευρώπη σήμερα. Και οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο, πρέπει να το δούμε κατάματα, όσο και αν είναι σκληρό, πολύ ειλικρινά, δεν πιστεύω σήμερα ότι η Κίνα ή οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής εκτιμούν ότι η Ευρώπη αποτελεί μια δύναμη με στρατηγική αυτονομία που μπορεί να συγκριθεί με τη δικιά τους. Δεν το πιστεύω.
Και πιστεύω ότι εάν δεν το καταφέρουμε, μας περιμένουν δυσοίωνες προοπτικές. Επομένως, πώς να οικοδομήσουμε αυτήν την πραγματική ευρωπαϊκή κυριαρχία; Ε λοιπόν απαντώντας στις προκλήσεις που ανέφερα παραπάνω, κάνοντας την Ευρώπη πρότυπο αυτής της ανθρωπιστικής αναμόρφωσης της παγκοσμιοποίησης. Αυτή είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας και αυτή ακριβώς είναι η συζήτηση που τίθεται σήμερα στον ευρωπαϊκό λαό στο πλαίσιο των επερχόμενων ευρωπαϊκών εκλογών.
Υπάρχει η ξεκάθαρη επιλογή από την μια πλευρά, ότι η Ευρώπη δεν είναι αποτελεσματική, δεν ανταποκρίνεται πλέον στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, κάτι που δεν είναι εντελώς λανθασμένο. Δεν διαθέτει στρατηγική αυτονομία, και άρα λοιπόν πρέπει να την διαλύσουμε.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι επιτηδευμένοι θα σας πουν : «είμαστε υπέρ της διάλυσής της, εκτός εάν μας αποδίδει κάτι», γιατί η Ιταλία αντιτίθεται στην Ευρώπη όταν δεν δείχνει αλληλεγγύη στο ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά είναι υπέρ της Ευρώπης των Διαρθρωτικών ταμείων. Ο πρόεδρος του ιταλικού συμβουλίου το γνωρίζει καλά άλλωστε, βρίσκεται σε μια γραμμή πολύ περισσότερο δομημένη. Η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, δεν υπήρξε ποτέ κατά της Ευρώπης των διαρθρωτικών ταμείων, της κοινής αγροτικής πολιτικής. Είναι όμως ενάντια στην Ευρώπη όταν αναφέρεται στις ομιλίες του για τον Χριστιανισμό. Υπάρχει λοιπόν μια ομάδα οπορτουνισμού στην Ευρώπη, αλλά και εκείνη του εθνικισμού που λέει : «ας διαλύσουμε αυτή την γραφειοκρατική δομή, δεν μας αποφέρει τίποτα πια, ας κάνουμε ότι ξεχνάμε αυτά που μας δίνει και ας αποκαλύψουμε τις προθέσεις μας ».
Από την άλλη πλευρά, πρέπει να χαράξουμε μια πορεία, επίσης ξεκάθαρη, εκείνη της βούλησης για ευρωπαϊκή κυριαρχία. Σε ποιους τομείς και με ποιον τρόπο η Ευρώπη μπορεί μόνη της να δώσει απάντηση σε πλήθος προκλήσεων που αντιμετωπίζουμε; Και πιστεύω ότι πρόκειται περί αυτού, και πιστεύω ότι πρόκειται ακριβώς περί αυτού όσον αφορά την πολιτική κρίση που πλήττει σήμερα την Ευρώπη. Μιλώ για πολιτική κρίση γιατί τα θέματα για τα οποία μιλούσαμε όλο καλοκαίρι στον τομέα της μετανάστευσης, είναι πάνω απ΄όλα μια πολιτική κρίση. Η Ευρώπη υπέφερε το 2015 από μια πραγματική μεταναστευτική κρίση, όταν χιλιάδες Αφγανοί, Σύριοι κατέφθασαν λόγω των συγκρούσεων. Η Ευρώπη υπέφερε, πριν από ένα περίπου χρόνο από μια πραγματική μεταναστευτική κρίση από την Λιβύη αλλά οι ροές της μειώθηκαν δέκα φορές αυτές τις τελευταίες εβδομάδες, δεν πρόκειται για μεταναστευτική κρίση, πρόκειται για μια πολιτική κρίση, εκείνης ακριβώς της ικανότητας αντιμετώπισης αυτής της πρόκλησης.
Στο θέμα αυτό πρέπει να κοιτάξουμε τα πράγματα κατάματα : γιατί έχουμε αυτήν την ευρωπαϊκή πολιτική κρίση και ειδικότερα ιταλική ; γιατί δεν υπήρξε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Γιατί είχαμε μια πολιτική κρίση στην Ελλάδα πρόσφατα; Γιατί δεν υπήρξε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον ανέκαθεν συνέδεα την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη με μιαν αληθινή πολιτική κυριαρχίας και επομένως αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία, είναι πολιτικό επακόλουθο της απουσίας αλληλεγγύης που δεν επιδείξαμε. Όμως αυτό, δικαιολογεί άραγε τις ξενοφοβικές ρητορικές ; την επιλογή εύκολων λύσεων ; Δεν το πιστεύω και εκτιμώ ότι οι ξενοφοβικές ρητορικές δεν αποφέρουν καμία λύση στο κακό που καταγγέλλουν. Γιατί το να αναζητούν την αλληλεγγύη εκείνων που θέλουν να αποχωριστούν, είναι ελεύθεροι να το προσπαθήσουν αλλά δεν αναμένεται να φέρει αποτέλεσμα, και εξάλλου όλοι εκείνοι που υιοθετούν μιαν εθνικιστική ή μονομερή στάση συμφωνούν μεταξύ τους όταν θέλουν να καταγγείλουν την Ευρώπη, αλλά σπάνια συμφωνούν για την εξεύρεση κοινών λύσεων, ακόμη και για τους ίδιους. Οι άξονες για τους οποίους μάς μιλάνε δεν φέρνουν καμία απάντηση, καμία.

Και επομένως στο θέμα αυτό, πιστεύω ότι η Γαλλία, με τους εποικοδομητικούς εταίρους και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να δημιουργήσει, να συμβάλει στην δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού, με σεβασμό στις ανθρωπιστικές αρχές και στο αλληλέγγυο και αποτελεσματικό δίκαιο. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν πρέπει και δεν μπορούμε να εξέλθουμε από το ήδη καθορισμένο πλαίσιο του δικαιώματος ασύλου. Ακούω καθημερινά τις ομιλίες που λένε « μην παίρνετε τους ανθρώπους, μην τους δέχεστε, είναι αδυναμία, θέμα προθυμίας», και χαίρομαι που η Γαλλία υπήρξε μεταξύ των χωρών εκείνων που κατά τη διάρκεια της πολιτικής κρίσης του φετινού καλοκαιριού υποδέχτηκαν τους περισσότερους μετανάστες, 250 στον αριθμό, και σας προσκαλώ να κρατήσετε στη μνήμη σας την αναλογία των αριθμών αυτών, γιατί στη βάση των πέντε αποστολών του Γαλλικού Γραφείου για την Προστασία των Προσφύγων και των Απάτριδων (OFPRA) που διοργανώσαμε, θεωρήθηκαν ότι εμπίπτουν στο δίκαιο του ασύλου. Αλλά ποιοι είναι οι πολιτικοί υπεύθυνοι, πραγματικά υπεύθυνοι, με διαύγεια πνεύματος, που μπορούν να μας εξηγήσουν γιατί πρέπει να παραιτηθούμε από το δικαίωμα ασύλου στην Γαλλία και την Ευρώπη; Το δικαίωμα ασύλου αναφέρεται στο Σύνταγμά μας, αναφέρεται σε όλα τα ευρωπαϊκά κείμενα. Το κλειδί απλά, είναι να αποδεχτούμε αυτήν τη διαφοροποίηση. Υπάρχουν εκείνοι που εμπίπτουν στο δικαίωμα ασύλου που πρέπει να υποδεχτούμε ανεπιφύλακτα διαθέτοντας καλή οργάνωση, με την άλλη όχθη της Μεσογείου και με το υπόλοιπο της Αφρικής, και υπάρχει στη συνέχεια μια πολιτική μετανάστευσης που πρέπει να οικοδομηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο με την Αφρική ώστε να αποφύγουμε, να μειώσουμε να ελέγξουμε τις μεταναστευτικές ροές που συνδέονται με την οικονομική μετανάστευση και να οργανώσουμε μια πολύ αποτελεσματικότερη επιστροφή για αυτούς τους τελευταίους.
(…)
Πρόκειται λοιπόν για μια ευρωπαϊκή, απαιτητική πολιτική, με σεβασμό στις αξίες μας, αλλά που, επειδή θα έχουμε βρει κοινούς κανόνες για την προστασία των συνόρων και την εσωτερική αλληλεγγύη, θα είναι επιτέλους αποτελεσματική. Η Γαλλία είναι μπροστά σε μια μεταναστευτική πρόκληση, είμαστε η χώρα που δέχτηκε σχεδόν τις περισσότερες αιτήσεις πέρυσι, η δεύτερη χώρα αιτήσεων ασύλου, λίγο περισσότερες από 100 000, αλλά κανένας δεν έφτασε μέσω των λεγόμενων πρωτογενών διαδρομών. Είναι η ανικανότητα της Ευρώπης να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα που είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε τόσες αιτήσεις ασύλου. Και επομένως καλώ όλες εκείνες και εκείνους που αναφέρονται στο θέμα αυτό να δουν την πραγματικότητα των γεγονότων. Εάν έχουμε μιαν αποτελεσματικότερη οργάνωση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε θα έχουμε και ένα μέρος της απάντησης των δικών μας προκλήσεων και μερικές φορές και των δικών μας φόβων.

Πρέπει να οικοδομηθεί σε μια σταθερή και απαιτητική βάση με το σύνολο των ενδιαφερόμενων εταίρων. Γενικότερα όμως, το έχετε ήδη καταλάβει, σε καθένα από αυτά τα ζητήματα, θα ζητήσω η Ευρώπη να είναι η δύναμη εκείνη που, όπως μόλις ανέφερα, για το θέμα των μεταναστεύσεων, θα οικοδομήσει τις λύσεις τις οποίες πιστεύουμε στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Μια οικονομική και εμπορική δύναμη, μέσω μιας ισχυρότερης ευρωζώνης, της προάσπισης των στρατηγικών και εμπορικών μας συμφερόντων, της χρηματοοικονομικής μας ανεξαρτησίας με μηχανισμούς που πρέπει να προτείνουμε, και είναι το αίτημα που καταθέσαμε στην Επιτροπή ώστε να διασφαλίσουμε την χρηματοοικονομική αυτονομία της Ευρώπης και να θέσουμε επιτέλους τέλος στην εξωεδαφικότητα μερικών χρηματοοικονομικών και νομισματικών αποφάσεων.

Μια οικονομική και εμπορική δύναμη που θα οικοδομήσει την φορολογική και κοινωνική σύγκλιση στους κόλπους της. Θέλω μιαν Ευρώπη που να αποτελεί ψηφιακή δύναμη, και στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, μέσω των πρωτοβουλιών που ξεκινήσαμε να αναλαμβάνουμε, ενός ταμείου για τις καινοτομίες ρήξης, μιας πραγματικής ενιαίας αγοράς στον ψηφιακό τομέα, μιας δίκαιης φορολόγησης των παραγόντων του ψηφιακού τομέα. Μιαν Ευρώπη που να είναι δύναμη στον τομέα της οικολογίας, της διατροφής και της υγιεινής, που να επιτρέπει παντού στους κόλπους της την εγγύηση των ίδιων δικαιωμάτων πρόσβασης στην υγιεινή διατροφή και σε ένα πιο υγιεινό περιβάλλον.

Υποστηρίζουμε το όραμα αυτό. Να το ακολουθήσουμε μόνοι εν μέσω άλλων ευρωπαϊκών παραγόντων που δεν την ακολουθούν είναι αδύνατον. Είναι σε ευρωπαϊκό επίπεδο που πρέπει να την ακολουθήσουμε, και θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους τον αγώνα για το τέλος του προϊόντος glyphosate, στον οποίον η Γαλλία πρωτοστάτησε, το υπενθυμίζω, και που χωρίς την Γαλλία, θα είχαμε την έγκριση χορήγησης άλλων δεκαπέντε ετών για το προϊόν glyphosate σε όλη την Ευρώπη, αλλά επίσης και για μια ενιαία τιμή άνθρακα, για μια πραγματική ενεργειακή κυριαρχία, για μια πραγματική στρατηγική στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Πιστεύω σε αυτό το όραμα μιας Ευρώπης όπου την ώρα των επιλογών που πρέπει να αναλάβουμε, υπάρχει δυνατότητα για έναν προοδευτικό ανθρωπισμό. Πιστεύω ό,τι υπάρχει δυνατότητα να ακολουθήσουμε μια πορεία που θα βοηθήσει πραγματικά τους συμπολίτες μας να αντιληφθούν ό,τι η Ευρώπη, σε πολλά από τα θέματα που τους ανησυχούν, δεν είναι απλά μέρος της απάντησης, αλλά ο πυρήνας της στρατηγικής μας αυτονομίας, ο πυρήνας της απάντησης που μπορούμε να δώσουμε στους λαούς μας, και έναντι των εταίρων μας.

Πρέπει να γράψουμε και να διηγηθούμε την ιστορία της Ευρώπης που θέλουμε, να καταδείξουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα, ώστε να πείσουμε τους συμπατριώτες μας ότι ο δρόμος της συνεργασίας στην Ευρώπη, στον κόσμο, είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει σε σχέσεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης προς το συμφέρον της Γαλλίας.»
(…)

(πηγή : Ιστοσελίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας - http://www.elysee.fr/declarations/article/discours-du-president-de-la-republique-a-la-conference-des-ambassadeurs/)

Περισσότερα

- Διάσκεψη των Πρέσβεων (27 – 31 Αυγούστου 2018) (εσωτερικός σύνδεσμος)

- Ιστοσελίδα της Γαλλικής Διπλωματίας - France Diplomatie : Διάσκεψη των Πρέσβεων- 26η διοργάνωση (27-31.08.18) (εξωτερικός σύνδεσμος).

Στα κοινωνικά δίκτυα :

Ακολουθήστε στο Twitter την επικαιρότητα της εβδομάδας #ConfAmbass

δημοσίευση 04/09/2018

Αρχή σελίδας