Απότιση φόρου τιμής στην Simone Veil (5 Ιουλίου 2017) [fr]

Τελετή απότισης εθνικού φόρου τιμής στην Simone Veil υπό τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Emmanuel Macron - 5 Ιουλίου 2017)

Τελετή απότισης εθνικού φόρου τιμής στην Simone Veil (βίντεο)

Η ομιλία του Προέδρου Emmanuel Macron

"Η παρουσία τόσων και τόσων συμπολιτών μας που βρίσκονται εδώ μαζί μας, αποτελούν ζωντανή μαρτυρία της σημασίας αυτής της συγκεκριμένης στιγμής.

Λίγο πριν αποδώσουμε στην Simone VEIL τον εθνικό φόρο τιμής, μετά τις δυνατές και συγκινητικές ομιλίες των δύο γιων της, ας σταματήσουμε για μια στιγμή την ροή των επίσημων ομιλιών και ας θυμηθούμε λίγο τη ζωή της, η οποία δεν σταμάτησε ποτέ να μας εκπλήσσει.

Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προσμετρήσουμε τον πόνο, τόσο βαθύ, τόσο βίαιο, από εκείνους που ματώνουν την ψυχή, είτε πρόκειται για εκείνη την μαύρη εμπειρία των στρατοπέδων του θανάτου όπου έχασε την πολυαγαπημένη της μητέραYvonne, τον πατέρα της André, τον αδελφό της Jean, είτε αργότερα για το τροχαίο δυστύχημα της αδελφής της Madeleine με την οποία έζησαν μαζί την απέλαση, και του ανιψιού της Luc, είτε ακόμα για τον πρόωρο θάνατο του γιού της Claude-Nicolas, ή τέλος την απώλεια του Antoine, τόσο κοντά μας σήμερα στη σκέψη μας και την καρδιά μας, Antoine ο απαραίτητος, ο Antoine που πάντα έσφυζε από ιδέες και ιστορίες, τόσο εύθυμος και κατά βάθος τόσο δυνατός.

Ποτέ επίσης από αυτήν τη ζωή δεν θα μπορέσουμε να μετρήσουμε το ακατάπαυστο σθένος, την βαθιά προσήλωση στο δίκιο και το σωστό και την ακούραστη ενέργεια για την επικράτησή τους. Ναι, η ζωή αυτής της γυναίκας μας φέρνει στον νου την άβυσσο που πέρασε και της οποίας επέζησε, και τις μεγάλες νίκες που καμία άλλη εκτός από εκείνη δεν θα κατάφερνε να επιτύχει.

Στο μυστήριο της αυτό της ύπαρξης, του χαρακτήρα, στο μυστήριο αυτό που ξεφεύγει από την κοινή λογική και μας εμπνέει τόσο μεγάλο σεβασμό και θαυμασμό, δίνουμε στη Γαλλία ένα όνομα, βασικό συστατικό του πνεύματος του έθνους μας. Μεγαλοσύνη. Η μεγαλοσύνη αυτή είναι εκείνη των μαχών που έδωσε, την μία μετά την άλλη, καμιά φορά την μία ταυτόχρονα με την άλλη γιατί, ούτε λίγο ούτε πολύ, ήταν οι μάχες του αιώνα.

Η δέσμευσή της να μεταφέρει στη Γαλλία υπό καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα τις γυναίκες εκείνες που υπέμεναν στις γαλλικές φυλακές της Αλγερίας τον βιασμό, την πείνα, τα χτυπήματα, επιβεβαίωσε την αναμφίλεκτη διορατικότητα και γενναιοδωρία της, που ακόμα και σήμερα μας εκπλήσσει. Η μάχη της για να δοθεί ένα τέλος στις άθλιες και θανατηφόρες συνθήκες στις οποίες γίνονταν οι αμβλώσεις, αλλά επίσης και η μάχη της κατά της κοινωνικής υποκρισίας που τις συντηρούσαν αποτελεί ολότελα μέρος της ιστορίας των σύγχρονων χρόνων μας.

Ο αγώνας της για την Ευρώπη δεν χρονολογείται από την εκλογή της ως βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και στη συνέχεια ως πρώτη Πρόεδρός της. Χρονολογείται από πολύ παλαιότερα, από τα βάθη της ύπαρξής της. Χρονολογείται από το 1945. Οι πληγές της απέλασης δεν είχαν κλείσει, αλλά αυτό δεν την εμπόδιζε να θέλει να συμφιλιωθεί με τη Γερμανία.

Ένα οικείο της πρόσωπο μου το εκμυστηρεύτηκε : ποτέ δεν είχε ακούσει την Simone VEIL να προφέρει την παραμικρή πικρή ή προσβλητική λέξη κατά της Γερμανίας και των Γερμανών. Αγάπησε την Ευρώπη, την υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. Τις στιγμές όπου η χώρα μπορούσε να είχε αμφιβολίες, όπου άλλοι της ασκούσαν κριτική, εκείνη ήταν εδώ. Διότι γνώριζε ότι στον πυρήνα του ευρωπαϊκού ονείρου υπήρχε πριν απ΄όλα το όνειρο της ειρήνης και της ελευθερίας για το οποίο αγωνίστηκε τόσο πολύ.

Ωστόσο, η προϋπόθεση αυτής της συμφιλίωσης δεν ήταν η λήθη ή ακόμα λιγότερο η απονομή χάριτος στους βασανιστές. Αντιθέτως. Πίστευε ότι η μνήμη πρέπει να υπάρχει για να μην επαναληφθεί το αδιανόητο, και όχι για να αποδυναμώσει τη φρίκη. Βλέπω εδώ, σε αυτήν την αίθουσα, τόσους και τόσους συντρόφους των αγώνων της για τόσα χρόνια, ενώ τόσοι πολλοί ήταν και εκείνοι που ήταν έτοιμοι να μην πουν τίποτα. Ως πρόεδρος του Ιδρύματος Μνήμης του Ολοκαυτώματος, ακολούθησε απόλυτα αυτήν την γραμμή. Να μην αφήσει τίποτα στη λήθη, να ξαναδώσει υπόσταση σε κάθε ίχνος, σε πρόσωπα και ονόματα και να συμφιλιώσει.

Άλλες μάχες –είναι τόσες πολλές- μας έρχονται στο μυαλό όπως εκείνη για την κύρωση της οικουμενικής διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών, εκείνη της κοινωνικής προστασίας, τους αγώνες της ως υπουργός στο πλευρό του Valéry GISCARD D’ESTAING, του Jacques CHIRAC, του François MITTERRAND και του Edouard BALLADUR, εκείνης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Γιουγκοσλαβία και παντού, πάντα, ο αγώνας της για τις γυναίκες, η δέσμευσή της ενάντια στον ρατσισμό, ενάντια στον αντισημιτισμό. Οι καιροί, δυστυχώς, της έδωσαν πολλούς λόγους για να αναλάβει δυναμική δέσμευση.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα. Τις μάχες αυτές τις έδωσε συχνά πριν ακόμα η κοινωνία και τα ήθη της εποχής να τα έχουν αφομοιώσει, πριν ακόμα γίνουν αποδεκτές από την πλειοψηφία. Είχε δίκιο πολύ συχνά πριν από την κοινή γνώμη και συχνά κατά εκείνης.

Η Simone VEIL υπήρξε εκείνος ο καθοδηγητής της Δημοκρατίας που κατάφερε μόνος να καταλάβει απόρθητα οχυρά για να μας τα προσφέρει στη συνέχεια, σε εμάς, που δεν πιστεύαμε ότι αυτό θα ήταν δυνατόν, ή που άλλες φορές η αδιαφορία μας οδήγησε στην συνέχιση σκανδαλωδών καταστάσεων.

Σήμερα, η Δημοκρατία είναι περήφανη για αυτές τις μάχες. Υπήρξαμε όμως πάντα δίκαιοι με αυτήν την Δίκαιη; Το τίμημα του θάρρους της ήταν συχνά το δηλητηριώδες μίσος εκ μέρους ορισμένων, οι φρικτές εξυβρίσεις εκ μέρους άλλων. Το γεγονός αυτό την πλήγωνε, αλλά ποτέ δεν το έβαζε κάτω. Αντιστεκόταν, γιατί γνώριζε την μοναξιά των πρωτοπόρων, την δύσκολη μοίρα που επιφυλάσσεται σε εκείνους που ταρακουνούν το κατεστημένο και τον γενικό λήθαργο. Η νίκη είχε αυτό το τίμημα γιατί στην πραγματικότητα, η νίκη δεν είχε τίμημα.

Η ελευθερία είχε επίσης αυτό το τίμημα και η Simone VEIL την επέλεξε με αποφασιστικότητα. Κατάφερε να σταθεί όρθια, με αυτήν την ασυμβίβαστη και άγρυπνη ανυποταξία, η οποία όταν ξεκινά δράση φέρνει τις ομορφότερες κατακτήσεις και αλλάζει αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρείται εδραιωμένο για πάντα. Αλλά από πού αντλούσε αυτήν τη δύναμη, αυτήν την αέναη βούληση να αγωνίζεται για ευγενείς σκοπούς ; Ποια ήταν εκείνη η εσωτερική πυξίδα που πάντα της υποδείκνυε τον πραγματικό δρόμο ; Πώς γίνεται και δεν επέλεξε ποτέ τη λάθος μάχη ;

Στο ερώτημα αυτό, ο καθένας θα δώσει την απάντησή του σύμφωνα με αυτά που γνώριζε για εκείνη. Προσωπικά πιστεύω ότι το μυστικό βρίσκεται στην τόσο πρόωρη και ανατρεπτική εμπειρία της με την αυθαιρεσία και το Κακό.

Το γεγονός αυτό την έκανε σχεδόν αμέσως να υιοθετήσει μια σταθερή στάση ζωής. Ο πόνος δεν δίνει παρά ένα δικαίωμα : εκείνο της υπεράσπισης του δικαιώματος του άλλου. Αυτός ήταν ο απόλυτος σκοπός της, γεννημένος από τον προσωπικό ανεξίτηλο πόνο της : να βοηθά, να προστατεύει τον άλλον, ιδίως τους ασθενέστερους.
Το γνωρίζουμε, υπήρξε συχνά δηκτική στα σχόλιά της με τους περισσότερο δυνατούς.

Αλλά υπήρξε πάντα τρυφερή με τους αδύναμους. Δεν υπερασπιζόταν τις γυναίκες επειδή ήταν γυναίκες, αλλά επειδή ταπεινώνονταν από τη δύναμη των ανδρών.
Πόσα ακόμα δεν πρέπει να γίνουν προς την κατεύθυνση αυτή όπως και σε άλλες ! Πόσο έχουμε ακόμα ανάγκη αυτήν την ικανότητα θυμού και δράσης που την διακατείχαν μέχρι τέλους !

Γιατί, ας μην γελιόμαστε, οι μάχες της Simone VEIL δεν είναι νίκες κεκτημένες για πάντα, η γενεσιουργός αιτία συνεχίζει να υπάρχει, εδώ ή αλλού, σήμερα δυστυχώς σε πολλά μέρη στην Ευρώπη και στον πυρήνα των κοινωνιών μας.

Μισαλλοδοξία, σεκταρισμός, φανατικό ή δογματικό μίσος, ακρότητες που μεγαλώνουν υπό τον μανδύα ενός διαλλακτικού λαϊκισμού, κάθε λογής συμβιβασμοί με ό,τι καταπατά την ανθρωπότητά μας παραμένουν αναμμένες σπίθες έτοιμες να προκαλέσουν τις χειρότερες πυρκαγιές.

Η αμείλικτη αποφασιστικότητα της Simone VEIL να προβάλλει πάντα το ανθρώπινο αποτελεί την κατευθυντήρια γραμμή.

Η ανθρωπιά της, όμως, δεν σταματούσε στη δημόσια σφαίρα. Ήταν γεμάτη τρυφερότητα προς τον σύζυγό της, τους γιούς της, τα εγγόνια της και τα δισέγγονά της.

Στα τόσα πολλά γράμματα που λάμβανε, όπου μακρινοί αποστολείς εξέφραζαν τους φόβους τους ή την μοναξιά τους, απαντούσε με τη δέουσα προσοχή. Χρησιμοποιούσε την γαλλική γλώσσα με μεγάλη κομψότητα, τρέφοντας με τον τρόπο αυτόν το μεγάλο πάθος της για τη γαλλική λογοτεχνία, πάθος που της είχε μεταδώσει από μικρή ηλικία ο πατέρας της. Θα ήταν τόσο περήφανος για την είσοδο της κόρης του στην Γαλλική Ακαδημία.

Όταν μια ζωή αφιερώνεται στην δικαιοσύνη, και ειδικά στην δικαιοσύνη για τους ασθενέστερους, τους πλέον αδύναμους, τους πλέον ταπεινωμένους, όταν αυτή η ζωή τρέφεται από την καλή θέληση έναντι αυτής της ανθρωπότητας της οποίας είδε ωστόσο την αποκρουστικότερη όψη, και όταν η ζωή αυτή επιλέγει να δομηθεί υπό την αιγίδα της Δημοκρατίας, η Γαλλία μεγαλώνει.

Κυρία, προσφέρατε στο παλαιό Έθνος μας δώρα που την έκαναν καλύτερη και ομορφότερη. Ρίξατε στις ζωές μας το φως που σας περιέβαλλε και που τίποτα και κανείς δεν μπόρεσε να αφαιρέσει. Οι Γάλλοι το είδαν, το κατάλαβαν. Η μεγαλοσύνη σας είναι και η δικιά μας.

Δεν είναι μόνον ο φόρος τιμής του Έθνους που σας αποτίνουμε την πένθιμη αυτή ημέρα. Είναι η Γαλλία και η Ευρώπη όλη που είναι εδώ σήμερα μάρτυρας των μαχών σας.

Και την στιγμή που μας αφήνετε, σας παρακαλώ, Κυρία, να δεχθείτε το τεράστιο ευχαριστώ του γαλλικού λαού προς ένα από τα πολύ αγαπητά παιδιά του, το παράδειγμα του οποίου θα λάμπει για πάντα.

Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα, σε συμφωνία με την οικογένειά της, η Σιμόν Βέιλ να ταφεί μαζί με τον σύζυγό της στο Πάνθεον."

(πηγή : ιστοσελίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας - http://www.elysee.fr/declarations/article/hommage-du-president-de-la-republique-a-simone-veil/)

Η ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας σε βίντεο

δημοσίευση 24/07/2017

Αρχή σελίδας