Jean-Yves Le Drian: Ένα σχέδιο ευρωπαϊκής ισχύος στην υπηρεσία των λαών μας [fr]

Παρέμβαση του κυρίου Jean-Yves Le Drian, υπουργού Ευρώπης και εξωτερικών υποθέσεων, στο συνέδριο: «Μετά το 1989: Ελπίδες και απογοητεύσεις μετά τις επαναστάσεις» - Πράγα, 6 Δεκεμβρίου 2019

JPEG

Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το 1989. Μια γενιά. Από την ευφορία στην αμφιβολία. Η απογοήτευση μας φέρνει αντιμέτωπους με τα ουσιώδη ζητήματα: Τη συλλογική μνήμη της ιστορίας μας, την αυτονομία και την ασφάλεια της Ευρώπης, την κρατική και ευρωπαϊκή κυριαρχία. Η απάντηση στην απογοήτευση, η εύρεση του νήματος του ευρωπαϊκού ονείρου, αποτελούν κοινή πρόκληση.

Το πραγματικό μάθημα του 1989 είναι πως η ιστορία δεν είναι ποτέ προδιαγεγραμμένη, πως οι Ευρωπαίοι είναι ελεύθεροι να διαμορφώσουν το μέλλον τους από κοινού, δημιουργώντας και υπερασπιζόμενοι τα κοινωνικά και διακυβερνητικά μοντέλα στα οποία πιστεύουν. Όπως έλεγε ο Vaclav Havel, η αντίσταση και το θάρρος σε ανταμείβουν.

Ο Jean-Yves Le Drian υπενθύμισε πως η «ευρωπαϊκή μνήμη πρέπει να μπολιαστεί από την πολυφωνία των εθνικών αφηγημάτων» αναπτύσσοντας μια «κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση, ποικιλόμορφη αλλά ενιαία». Σε αυτή την ιστορική θεώρηση βασίζει η Γαλλία το όραμά της για το μέλλον της Ευρώπης.

Ένας ευρωπαϊκός ουμανισμός

(…) Ο ορίζοντας της συλλογικής μνήμης του 1989, δεν είναι φυσικά άλλος από το κοινό μας ευρωπαϊκό σχέδιο. Θα ήθελα τώρα να σας επισημάνω ορισμένα συμπεράσματα που προκύπτουν από το κοινό μας παρελθόν και ανάγονται στο κοινό μας μέλλον.

Το σχέδιο που στηρίζουμε, η Γαλλία, εσείς, εμείς, είναι ένα σχέδιο ευρωπαϊκού ουμανισμού, ξεκινώντας από την αδιάλλακτη προάσπιση των αξιών και των αρχών μας. Είναι ένα σχέδιο κοινωνικής, οικονομικής και δημοσιονομικής σύγκλισης. Είναι επείγον να απαντήσουμε στην απογοήτευση και να επουλώσουμε τις ευρωπαϊκές πληγές. Δεν υπάρχει τοίχος που να διαχωρίζει την Ευρώπη στα δύο στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ανισότητες, ο λαϊκισμός, η έλλειψη νοήματος και σημείων αναφοράς είναι κοινές προκλήσεις για όλους μας. Έτσι οφείλουμε να τις προσεγγίσουμε.

Μια ευρωπαϊκή δύναμη στην υπηρεσία των λαών μας

Το σχέδιο αυτό, είναι, έναντι των υπερβολών της παγκοσμιοποίησης και των προκλήσεων του διεθνούς ανταγωνισμού, ένα σχέδιο ευρωπαϊκής ισχύος στην υπηρεσία των λαών μας. Περισσότερο από ποτέ, η διεθνής σύγχυση και η βαρβαρότητα των συσχετισμών δυνάμεων επηρεάζουν την καθημερινότητά μας. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δίλημμα: Να υποκύψει και να κινδυνεύσει να επιλέγουν άλλοι για εκείνη, ή να εδραιώσει τη θέση της παρεμβαίνοντας όποτε αυτό απαιτείται, προασπίζοντας την ταυτότητα και τις αρχές της.

Διαλέγω χωρίς δισταγμό τη δεύτερη επιλογή. Γιατί; Διότι όπως γνωρίζουμε και από τον Paul Valéry, οι πολιτισμοί είναι θνητοί. Με ποιον τρόπο; Κάνοντας την Ευρώπη ικανή να καθορίζει η ίδια το πεπρωμένο της. (…)

Διασφάλιση της ευρωπαϊκής ασφάλειας

Η φιλοδοξία δημιουργίας μιας συλλογικής, ευρωπαϊκής δύναμης ασφάλειας – βασισμένη στην Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1975) και στον Χάρτη των Παρισίων (1990) – έντονη στις αρχές της δεκαετίας του 90, εξασθένησε σταδιακά. Αυτό πρέπει να αντιστραφεί.

(…) Κατ’ αρχάς, έχουμε ανάγκη τη διατλαντική σχέση.

Και εμείς, ως Γάλλοι, θέλουμε να τη διατηρήσουμε. Την έχουμε ανάγκη, πολιτικά, στρατιωτικά, στρατηγικά (…) Ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η εποχή που η Ευρώπη μπορούσε να εξαρτάται εξ ολοκλήρου από άλλους στα θέματα της άμυνας έχει περάσει. Και αυτή η διαπίστωση δεν άρχισε να ισχύει από την εκλογή του Προέδρου Trump. Αυτό που ονομάζουμε, στην Ευρώπη, στρατηγική αυτονομία, και που περιλαμβάνει την έννοια της κατανομής του βάρους, αποτελεί προϋπόθεση – μια εξ αυτών – μιας ισχυρής και αξιόπιστης διατλαντικής σχέσης. (…)
(…) Η sine qua non προϋπόθεση για την ισχύ της ατλαντικής Συμμαχίας, είναι πλέον οι Ευρωπαίοι να αναλάβουν περισσότερες πρωτοβουλίες και ευθύνες, σε μια ανανεωμένη συμμαχία με νέες ισορροπίες. Όπως δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή άμυνα χωρίς ΝΑΤΟ, έτσι δεν υφίσταται αξιόπιστο και βιώσιμο ΝΑΤΟ χωρίς ενίσχυση των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων.

Αποτελεί πάγια θέση μας και η Γαλλία έχει αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την στάση αποτροπής και άμυνας του ΝΑΤΟ στα βαλτικά Κράτη και στη Μαύρη Θάλασσα. Η Γαλλία σέβεται τα συμφέροντα ασφαλείας όλων των Ευρωπαίων συμμάχων και εταίρων, τα θεωρεί δικά της συμφέροντα. Αυτό εξάλλου δήλωσε και ο Πρόεδρος Macron στο Λονδίνο. Είμαστε και θα παραμείνουμε ανυποχώρητοι όταν διακυβεύεται η κυριαρχία μας ή αυτή των συμμάχων μας. Οι σύμμαχοι μας μπορούν να βασίζονται στη Γαλλία, στις δεσμεύσεις της, στον στρατό της. Πάντοτε. (…)

Μια οργάνωση για τη στρατηγική σταθερότητα της ευρωπαικής ηπείρου στο σύνολό της

(...) αν θέλουμε να επιστρέψουμε στον συστηματικό παροπλισμό στον οποίο αναφέρθηκα, πρέπει να αποκτήσουμε εκ νέου επαφές με τη Ρωσία. Χωρίς τάσεις ωραιοποίησης, δίχως αφέλεια, για να υπερασπιστούμε την ασφάλεια όλων των Ευρωπαίων, χειριζόμενοι τους συσχετισμούς δυνάμεων κατά περίσταση. Αλλά, πολύ απλά, δεν γίνεται να αγνοήσουμε την ίδια τη γεωγραφία.

Τις πρωτοβουλίες που έχουμε πάρει, τις πήραμε σεβόμενοι αυστηρά τις συμφωνηθείσες ευρωπαϊκές αρχές. Δεν έχουμε την τάση να παραμελήσουμε την ασφάλεια των εταίρων μας, αντιθέτως, μιας και τη θεωρούμε και δική μας.

Γι΄ αυτό και επιθυμούμε οι Ευρωπαίοι να καταπιαστούν με τα μεγάλα στρατηγικά, στρατιωτικά, πυρηνικά ζητήματα, που επηρεάζουν άμεσα την ασφάλειά τους. Και μεταξύ αυτών, προβάλλει η αναδόμηση ενός νομικού πλαισίου μέτρων και διαφάνειας που θα επιτρέπει τη μείωση του κινδύνου τυχόν αθέμιτης κλιμάκωσης στρατιωτικών επιχειρήσεων, η θέσπιση ορίων στις ικανότητες των πιθανών αντιπάλων μας και ο περιορισμός των απειλών. (…)

Η ευρωπαϊκή κυριαρχία

(…) Επί της ουσίας, σε θέματα ασφάλειας αλλά και συνολικότερα, η πρόκληση είναι η οικοδόμηση μιας πραγματικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Αυτή η κοινή κυριαρχία δεν αφαιρεί τίποτα από τις εθνικές μας κυριαρχίες. Σε έναν επικίνδυνο κόσμο σε διαρκή ανταγωνισμό, τις προστατεύει. Επιλέγοντας τη μια, δεν απαρνιόμαστε την άλλη. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει! (…)

Ο πραγματικός Ευρωπαίος δεν είναι εκείνος που αρνείται την ύπαρξη και τη σημασία των Κρατών-εθνών, όπως και ο πραγματικός πατριώτης δεν είναι εκείνος που απορρίπτει και καταδικάζει την Ευρώπη. Ο Ευρωπαίος πατριώτης ή ο ευρωπαϊκός πατριώτης είναι εκείνος που, τουναντίον, γνωρίζει πως χωρίς ισχυρά έθνη, το ευρωπαϊκό σχέδιο αποσταθεροποιείται, ενώ χωρίς ισχυρή Ευρώπη, τα έθνη αποδυναμώνονται.

Η κυριαρχία αυτή πρέπει να είναι και ψηφιακή, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο, κερδίζοντας τη μάχη της καινοτομίας και αναπτύσσοντας την Ευρώπη ως ισχυρή δύναμη στους χώρους αυτούς.

Ολόκληρη η ομιλία:

- στα Γαλλικά France Diplomatie (εξωτερικός σύνδεσμος)
- στα Αγγλικά: France Diplomatie (εξωτερικός σύνδεσμος)

δημοσίευση 22/01/2020

Αρχή σελίδας